У пошуках Краіны Цудаў

                                                              " Навальный в автозаке бывает чаще, чем дома!
                                                                У НЕГО ТАМ ЛЮБОВНИЦА!" (с)
Падзеі, якія разгортваліся ў мінулую нядзелю ў Маскве моцна кранулі мяне. Усё гэта вар'яцтва нагадвала Менск узору снежня 2010 года. Той жа натоўп людзей, той жа АМАП... Хто  з іх меў рацыю 6 траўня і мае яе да сённяшняга дня? 

Інаўгурацыя прэзідэнта, якая адбылася 7 траўня праходзіла з такім ж пустыннымі вуліцамі, як і "каранацыя" нашага "прэзідэнта". Ракіроўка адбылася: прэзідэнт зноў прэм'ер, прэм'ер - зноў прэзідэнт... Частка расейскага грамадства не палічыла такі расклад правільным і годным, і выйшла на Балотную плошчу, каб выказаць сваё меркаванне. Шматтысячны натоўп скандыраваў лозунгі Свабоды і Дэмакратыі, Навальны, Удальцоў і астатнія лідэры апазіцыі здавалсь ведалі, што перамогуць. Нават Сабчак, якую інакш як "Хрэсьніца Пуціна", ніхто не называе замільгала сярод рэвалюцыйнага хаўруса. Адсочваючы пасты Навальнага ў Твітары, я зразумеў, што такі чалавек зможа дамагчыся пастаўленай мэты. Чытыры затрымання за двое сутак. Аніводны палітычны дзеяч ня можа пахваліцца падобнай хуткасцю.) 

Першая хваля мітынгу была разогнана паліцыяй. Не абыйшлося без ахвяр. Недарэчнай смерцю загінуў фатограф. Хадзілі чуткі, аб яшчэ адной ахвяры: хлопцу, які трапіў пад кулак АМАПаўца, але ў Інтэрнэце ёсць здымак, на якім ён знаходзіцца ў прытомнасці. Ня ведаю на колькі гэта праўдзіва. Першая хваля разбілася аб металічныя шчыты АМАПа. Аднак людзі выйшлі і на заўтра, і паслязаўтра, а потым наогул не сыходзілі з вуліц Масквы. Яны шпацыравалі і днём, і ноччу, і менавіта ў гэтым заключаецца іх моц.

Спадзяюся, што тая частка жыхароў Расеі, якая з'яўляецца рускімі па духу, а расейцамі - толькі па пашпарце, адсвяткуе сваю дэмакрытычную перамогу і ўзрадуецца светлых прамянёў вольнага сонца!!! А тыя, каго зараз называюць вязнямі сумлення, займуць сваё месца ў гэтым жыцці!

Вы когда-нибудь пробовали смотреть сквозь темноту? Нет, не В темноту, а СКВОЗЬ нее? Когда выключен ночник, когда в окно не падает фонарный свет, а мысли в голове  скрываются все в том же непроглядном мраке. Вот в такой атмосфере, под барабанную дробь сердца и пульса, и рождаются в душе сомнения, закрадываются темные мысли, возникают образы, неподвластные ни времени, ни пространству. Проецируясь на окружающую действительность, они отнимают духовную энергию, наполняются ею, и впоследствии становятся настолько реальными, что собственные руки начинают казаться призрачными.И точно также, как и слова в этом тексте, пускаются в безумный хоровод, цепляясь друг за друга, скрывая тусклый проблеск, начинающих привыкать к тьме глаз. Но даже это еще не ТЕМНОТА. ТЕМНОТА появляется тогда, когда все мысли и образы гаснут, сознание начинает затухать, подсознание наоборот пробуждается в медитативном трансе. Открывая глаза, ты ВИДИШЬ, ты видишь всю окружающую обстановку, все мысли, несущиеся в сплошном потоке и, наконец, самого себя, раскачивающигося в такт дыханию. Понимаешь, что тьмы больше нет, а только свет... Свет, льющийся отовсюду, поглощающий тьму, превращающий ее в лучи звезды, даже не Голубого Гиганта, а чего-то большего... Границы тьмы далеко позади, мрака больше нет... И только ТЫ... Наедине со слепотой и самим собой....